Θυμάρι

So long, and thanks for all the fish !

Ατιτλοφόρητη (από το θεατρικό “Γυναίκες Χωρίς Τους Ανδρες Τους”) – Angelina

ΑΤΙΤΛΟΦΟΡΗΤΗ

Θα κυκλοφορήσω με τις φυλλάδες τις πρωινές. Πριν ακόμη ανοίξει το μάτι του ο ήλιος και φωτίσει τα σκατά του κόσμου. Θα κυλήσω μπροστά απ’ τα περίπτερα, μέσα στα μαγαζιά και θα κολυμπήσω μεσ’ τις λούμπες απ’ το ψιλόβροχο. Θα είμαι ασπρόμαυρη. Για να τη σπάσω στις υπόλοιπες που έμαθαν όλες τους στα χρώματα που τους φορούν οι άλλοι. Μπλε και κόκκινα και κίτρινα και ροζ εντυπάκια με φωτογραφίες και μαλακίες και παπαριές στις εικόνες και στο περιεχόμενο.

Εγώ θα είμαι μοναδική. Θα αραδιάσω το περιεχόμενό μου στα μούτρα όλων τους σε άσπρο και σε μαύρο. Με μικρά και μεγάλα γράμματα. Με παχιά και με ψιλά. Και θα τα πω όλα απ’ την αρχή. Και θα είναι πολλά. Θα γράψω για σένα και για μένα και για κείνους και για τους άλλους. Και για τους πριν και για τους τώρα και για τους επόμενους. Για αυτά που μου είπες, για αυτά που εννοούσες, ακόμη και γι’ αυτά που νομίζεις ότι δεν μου είπες αλλά εγώ τα κατάλαβα. Θα γράψω και αυτά που σου είπα και αυτά που εννοούσα και αυτά που σίγουρα δεν κατάλαβες γιατί είσαι βλήτο. Κι εσύ, κι όλοι εσείς που θα με διαβάσετε. Γιατί κανείς δεν είναι άξιος να καταλάβει ποτέ τι είμαι , τι λέω, τι σκέφτομαι και τι εννοώ. Γιατί κοιτάτε όλοι τις βιτρίνες και γιατί είστε όλοι φτωχαδάκια από ψυχή και γι’ αυτό δεν μπαίνετε ποτέ μέσα για να ψάξετε, να μάθετε και να πάρετε . Και θα παίρνατε πολλά, φιλαράκια μου. Θα παίρνατε πολλά. Εσείς χάνετε όμως. Καθαρά, μόνο εσείς.

Θα κυκλοφορήσω πρωί. Χωρίς τίτλους και παρλαπίπες. Θα τα πω χύμα και τσουβαλάτα. Και θα χύσω όσο πιο μαύρο χρώμα μπορώ. Γιατί έτσι γουστάρω. Γιατί κατά βάθος σε όλους σας αρέσει το μαύρο. Το πιάνετε, το φοράτε, το έχετε μέσα σας. Αν δείτε κάτι άλλο πανικοβάλλεστε. Κάνετε ότι το δέχεστε. Το φοβάστε όμως, σαν το διάολο το λιβάνι. Θα σας το ρίξω στα μούτρα όμως, γιατί δεν έχω ανάγκη κανέναν σας. Βγαίνω μόνη μου και ανεξάρτητη. Χωρίς σπρώξιμο, χωρίς χρηματοδότη, χωρίς νταβατζή. Τα δίνω και τα παίρνω εγώ. Και σ’ όποιον αρέσει.

Θα με δεις κι εσύ μπροστά απ’ την πόρτα σου το πρωί που θα την ανοίξεις. Φορώντας το κίτρινό σου πουκάμισο. Αυτό που μ’ αρέσει να φοράς και ποτέ δεν στο ’χω πει. Κι ούτε θα στο πω. Μπορεί να στο γράψω. Αλλά όχι σ’ αυτό το φύλλο. ΄Ισως σε κάποιο απ’ τα επόμενα. ΄Όταν θα έχεις συνηθίσει το ύφος μου. ΄Όταν θα έχεις συνηθίσει την θύελλα που σκορπώ στο πέρασμά μου. ΄Όταν θα έχεις καταλάβει πως είμαι εντελώς διαφορετική απ’ όλες τις συνηθισμένες μαλακίες της άθλιας ζωής σου.

Θα με δεις και θα με πιάσεις στα χέρια σου. Θα σκιρτήσεις και θα θυμηθείς πώς είναι να με παίρνεις. Θα με ανοίξεις και θα με ξεφυλλίσεις. Και να δεις που θα σε κάνω να κλάψεις. Να δεις που θα με αναζητήσεις και το επόμενο πρωί και θα περιμένεις να με βρεις στο σκαλοπάτι σου. ΄Ισως σου ξανάρθω. Ίσως όχι.

Αν σας ρωτήσει κανείς τι ήταν αυτό που διαβάσατε, δεν θα ξέρετε τι να πείτε. Ενώ μέσα σας θα έχετε όλες τις απαντήσεις, δεν θα μπορείτε να κατονομάσετε τίποτα. Να δείτε, έτσι θα είναι με μένα. Γι’ αυτό και θα σας γίνω η καθημερινή σας συνήθεια. Δεν θα σας βαραίνουν αυτά που θα γράφω. Ούτε θα θυμάστε και πολλά πολλά. Θα τα μαθαίνετε όμως όλα. Και δεν θα σας αφήνω καμία απορία.

Το καλύτερο είναι που ενώ θα είμαι καυτερή , θα είμαι συνάμα πανάλαφρη. Αυτή τη συνταγή την ξέρω καλά. Ξέρω κόλπα τσαχπίνικα για να νομίζετε ότι φάγατε το καλύτερο φαγητό. Κι ας αναρωτιέστε πού την ψωνίσατε τη ζαλάδα. Καλό για μένα. Γιατί θα σας γίνω απαραίτητη και η επιτυχία μου θα είναι δεδομένη. Θα είμαι η πρωινή σας μαστούρα. Και μη πείτε ότι δεν τη θέλετε. Τη θέλετε και την παραθέλετε. Σας ξέρω καλύτερα απ’ ό,τι ξέρετε εσείς τους χαμένους τους εαυτούς σας.

Δεν θα ’χω μέσα μου διαφημίσεις. Η διαφήμιση είμαι εγώ. Για ό,τι θες, θα στα ρίχνω κανονικά. Δεν θα έχεις ανάγκη τίποτ’ άλλο. Κι εσύ που κουβαλάς ομπρέλα και μεσ’ στο κατακαλόκαιρο, θα σε κάνω να την παρατήσεις. Γιατί είμαι και αδιάβροχη, συν τοις άλλοις. Τα προσόντα μου είναι πολλά. Αν είσαι άξιος, θα τα ανακαλύψεις με τον καιρό. Αν είσαι σαν τους υπόλοιπους, τότε καλύτερα να μην μ’ αγγίξεις. Προτιμώ να με χαίρεται το πεζοδρόμιο. Αυτό έχει δει πολλά. Ξέρει τα πάντα. Και ξέρει να ακούει χωρίς να μιλάει. Πού θα βρω καλύτερο σύντροφο!

Λοιπόν, αν αύριο με δεις έχεις δυο επιλογές. ΄Η να με αγκαλιάσεις ή να με προσπεράσεις. Δεν θέλω μέση λύση. Δεν βγαίνω με τις εκπτώσεις. Βγαίνω στην αρχή της σεζόν. ΄Όταν όλα είναι καινούργια και ακριβά. Αν τα δάχτυλά σου είναι καθαρά , πάρε με. Αν τα μάτια σου είναι ανοιχτά, βούτα με. Αν το μυαλό σου έχει φως, χώσου μέσα μου. Αλλιώς, δεν θα σου αρέσω. Θα διαβάσεις πράγματα που δεν θες. Πράγματα που θα σε κάνουν να στραβώσεις. Πράγματα που δεν θα καταλάβεις.

Αν είσαι καλός μαζί μου και προσέχεις τα φύλλα μου, θα σου κάνω όλες τις χάρες. Θα σ’ αφήσω να με τυλίξεις γύρω σου, να με μυρίσεις και να μάθεις αυτά που έχω να σου πω. Και θα σου μείνω ανεπανάληπτη. Και θα με αποζητάς . Και θα με κουβαλάς στην τσάντα σου. Και θα μ’ έχεις για προσκέφαλο. Και θα μου ρίχνεις κρυφές ματιές. Και θα με ονομάζεις όπως εσύ θέλεις κάθε φορά. Γιατί είμαι μία. Ασύγκριτη. Ιδιαίτερη. Αλλιώτικη. Γιατί είμαι… ΑΤΙΤΛΟΦΟΡΗΤΗ!

Advertisements

Single Post Navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: